با هر قدم ما رو به جلو دشمن یک قدم عقب نشینی میکند.رهبر دشمن دوست ندارد اندک آبرویی که شاید هنوز پیش سربازان خود دارد بر باد دهد.پس از درگیر شدن با ملت اختشاشگر به شدت خود داری میکند و چاره ای جز دستور عقب نشینی ندارد.اما ما باید با اتحاد به سوی هدف پیشروی کنیم تا این فاصله کمتر شود. فاصله ای که کودتاچیان با ترس و خفقان پر کرده اند.شاید پیروزی در دو قدمی ماست اما غبار ترس دید را کم کرده است.سلاح این ترس اتحاد است. درکنارهم بودن حس آرامش و غرور میدهد.چرا بترسیم وقتی بی شماریم؟! اما سیل جمعیتی که از هر فرصتی برای خودنمایی استفاده میکند،تنها بخش کوچکی از ملت ناراضی ایران است. هرچند که همین مقدارهم برای رو شدن دست خونین استبداد کافی است.همانطور که درنوشته ها و حرفهایمان این شیر دلان جان بر کف را میستاییم وقتی که می بینیم پلیس جنایتکار آنها را محاصره میکند تا بقیه به آنها نپیوندند و بتواند به راحتی نقشه های شوم خود برای سرکوب را اجراکند، باید درحد توان خود در میدان عمل هم از جمعیت آزادیخواه حمایت کنیم.روزی که 2 میلیون در خیابانها بودند تعداد شهیدان ایران به مراتب کمتر از روزهای دیگر بود.این را همه میدانیم که راز پیروزی و تنها سلاح ما در مقابل دشمن تا دندان مسلح اتحاد است که برای رسیدن به آن راه هایی پیشنهاد شده.مانند تشکیل شورای رهبری جنبش و گرفتن وقت از شبکه های فارسی برای شرح فعالیتها برای مردم.امیدوارم مکانی برای جمع بندی نظرات همه ایجاد شود و حرفها جامه عمل بگیرند.نکته مهم اینست که خوشبختانه اکنون خود مردم رهبری اصلی را بر عهده دارند.بهترین کار برای جهت دهی اعتراضات و انرژی مردم ایجاد رسانه واقعا ملی در برابر صداسیمای دولتی است.حتی خرید 1 ساعت وقت روزانه در یکی از شبکه های فارسی و حضور شخصیتهای مورد اطمینان جنبش برای شرح ادامه مبارزات گام بزرگی برای همبستگی ایرانیان خواهد بود.
نوشته ی یکی از جوانان ایرانی
